Δεν έμαθα τη συνταγή του guacamole

maxresdefault

Οδηγούσα από το Σαν Φραν ως το Μεξικό. Πήγαινα να επισκεφθώ το μέρος που άφησε την τελευταία του πνοή, ο Neal Cassady. Είχα μάθει ότι ο Ferlinghetti με κάποιο τρόπο και μάλλον μέσω του Fuentes, είχε αποκτήσει δύο ποιήματα του Cortázar που λεγόταν ότι αν τα διαβάσεις, μετά όποια γυναίκα ποθείς, σε ερωτεύεται. Λειτουργούσαν σαν μαγικό ερωτικό φίλτρο. Ο Ferlinghetti τα προσέφερε στον Cassady με αντάλλαγμα ένα πήδημα και τα είχε πλέον ο ένας από τους γιους του τελευταίου. Το μόνο που δεν βρήκα στο Μεξικό ήταν το που πέθανε ο Cassady ή το σπίτι του ή το γιο του ή τα ποιήματα, αλλά βρήκα -παραδόξως- τον Pynchon. Τον είχα ονειρευτεί και τον αναγνώρισα από το όνειρο — ήταν τελικά αυτός. Του είπα ότι οι ίδιοι οι Πυντσονικοί του έχουν κάνει ζημιά στη μετάφραση. Ότι δεν πρέπει οι μελετητές του να τον μεταφράζουν. “Why the fuck not?” με ρώτησε. Κοίτα, του είπα. Πχ έχεις μια αναφορά όπου λευκός, απευθύνεται σε μαύρο και τον προσφωνεί “Brother”. Που έχει προσβλητικό context και ο μαύρος του το ξεκόβει. Εγώ, στα Ελληνικά θα το απέδιδα “Αδέρφι”. Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτό μου βγαίνει. Έχει νομίζω την προσβλητική υφή. Το πολιτισμικό/φυλετικό ξεπέρασμα ορίου. Οι Πυντσονικοί το αποδίδουν “Αδερφέ”. Όταν το διάβασα, δεν μου έβγαλε τίποτα. Δεν μαρτυρούσε αντιπαράθεση, ύφος. Το αντίθετο, έδειχνε οικειότητα. “What the shit?” με ρώτησε ο Pynchon. Μετά βαρεθήκαμε να μιλάμε και φάγαμε guacamole με τσίλι. Μετά ξύπνησα και με έκαιγε η γλώσσα μου. Και έπιασα το Έμφυτο Ελάττωμα και δεν μου αρέσει η μετάφραση. Και δεν μου αρέσει η μορφοποίηση του κειμένου, ούτε το εξώφυλλο. Και δεν έχω guacamole και τελείωσε και το tabasco.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Europe is none of your business

1_glasses

Ξύπνησα και ήμουν μέσα στο studio της Ellen DeGeneres. Ήμουν διάσημος συγγραφέας και με είχε καλέσει να μιλήσουμε για το νόμπελ μου και το νέο μου μεταμοντέρνο, σύνθετο έπος που είχε κάνει τους κριτικούς να μην ξέρουν αν είναι αριστούργημα ή μια κουράδα, το οποίο όμως κατά βάση ήταν πολύ απλό και γράφτηκε για την γυναίκα μου, που ήταν η Alison Brie. Το έκανα σύνθετο με το ζόρι για να τους δουλεύω όλους αυτούς που νομίζουν ότι ξέρουν τι διαβάζουν και έχουν τη μια και μοναδική ανάγνωση για το κείμενο που δεν τους ανήκει και δεν ανήκει σε κανέναν.

Kαταλήξαμε να μιλάμε για τα ψυχολογικά μου κυρίως και το πόσο δύσκολα τα αντιμετωπίζω στο σπίτι μου στο Malibu πάνω στην παραλία, όσο κάθομαι χαμένος στο μυαλό μου, μέσα στο τζακούζι, με την πανέμορφη γυναίκα μου και δροσιστικά cocktails.

H Ellen, το γύρισε απότομα στο γούστο μου, την αισθητική μου και τις αναφορές μου. Σκηνοθετούσε τον διάλογο και ήξερα ότι κάπου το πάει αλλά δεν ήμασταν συνεννοημένοι. Φτάσαμε αναπόφευκτα στον Morrissey. Με ρώτησε τι θα γινόταν αν έφερνε στο πλατό τώρα τον Moz. Ήμουν σίγουρος ότι τον είχε φέρει. Σε δευτερόλεπτα συνέλαβα την επόμενη μου συνεργασία. Θα την έπειθα την ψωνάρα και θα δουλεύαμε μαζί, έτσι κι αλλιώς και εγώ τώρα είχα ένα νόμπελ πίσω μου. Της είπα: “Θα κατέρρεα”.

Μπαίνει μέσα ο Moz. O Steven Patrick Morrissey. Έρχεται κοντά μου και κάπως αποσβολωμένος, του ορμάω και πέφτω στην αγκαλιά του. Με κρατάει σφιχτά και κλαίω για 15 λεπτά. Η κάμερα δεν σταματάει να γράφει. Δεν πέφτουν διαφημίσεις. Δεν ξεκολλάει το πλάνο. Μετά συνέρχομαι και κάνουμε έναν ψευδοδιάλογο και αρχίζω να αφήνω υπονοούμενα ότι θα ήθελα να συνεργαστώ μαζί του.

Ξαφνικά η Ellen αρχίζει να τρώει ένα burger.

“What the fuck are you doing now?”, την ρωτάει ο Moz.
“Ι’m eatin’ a fuckin’ burger. I actually killed the cow myself”.

Τότε ο Moz παίρνει έναν ανεμιστήρα από το studio -από αυτούς τους μεγάλους που έχουν για να ανεμίζουν τα μαλλιά των μοντέλων στα photoshoots- τον φέρνει κοντά στην DeGeneres και μπαίνει μπροστά. Πατάει το κουμπί και βάζει το κεφάλι του στον ανεμιστήρα.

Τεράστια ποσότητα ξεραμένης λακ αρχίζει να φεύγει από το κεφάλι του Moz και κατευθύνεται στην DeGeneres. Τελικά θάβεται σε ένα λευκό βουνό από λακ.

Τότε o Moz κόβει με ένα σουγιαδάκι το δάχτυλό του και υπογράφει πάνω στο βουνό από λακ με το αίμα του:

“Europe is none of your business”.

Και “Meat is murder”.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Wino forever

w13

Όποτε κοιτάζομαι στον καθρέφτη βρίσκω κάτι στο πρόσωπό μου που δεν μου αρέσει καθόλου. Πάντα κάτι βρίσκω που θα ήθελα να αλλάξω. Είδα ένα όνειρο όμως που κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και είχα αλλάξει πρόσωπο εντελώς και αναζητούσα απελπισμένα το παλιό μου. Μετά ξύπνησα και ήμουν η Winona Ryder. Ήμουν το ίδιο. Τρομαγμένος και χαμένος αλλά τόσο πιο γκοθ και 90s. Με το γοητευτικό κενάκι πάνω στα μαλλιά, στο κούτελο. Με το χαμόγελο σαν μετά από πολύ κλάμα. Με τα ριχτά, αέρινα φορέματα. Ξάπλωσα και βγήκα από το σώμα μου. Ήμουν δύο Winona. Άρχισαν να κάνουν έρωτα. Η μια Winona έκλαιγε και η άλλη ήταν ανέκφραστη. Έψαχνα παντού δεν ξέρω για τι, αλλά δεν το έβρισκα. Οι δύο Winona κολλημένες η μια πάνω στην άλλη, χτυπιόντουσαν στους τοίχους, έπεφταν κάτω. Έψαχνα.

Μετά ξύπνησα και δεν ήμουν πια η Winona. Κοίταξα τα χέρια μου και είδα ένα tattoo. “Wino forever” έγραφε. Ξέμεινα με ένα θλιβερό tattoo που δεν λέει τίποτα. Ανάμνηση μιας ανάμνησης.

Μετά ξύπνησα. Δεν ξέρω αν είναι οριστικό.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Πέρα από τον γκρεμό

Οι μεγάλες κοινωνικές αλήθειες είναι ένας γκρεμός. Οι μεγάλες κοινωνικές αλήθειες, δεν είναι μεγάλες. Είναι πολύ μικρά πράγματα, απλά και απτά που οδηγήθηκαν στην στρέβλωση και την αδικία. Την αδικία της αλλοίωσης του απλού σε απλοϊκού και του απλοϊκού σε σύνθετου. Να σε χλευάζει κατά πρόσωπο και να απορείς βλέποντας την απλοϊκότητα της σύνθετης χλεύης. Οι μεγάλες κοινωνικές αλήθειες εκφράζονται όπως το πόδι που πετάγεται την ώρα που ονειρευόμαστε ότι πέφτουμε σε γκρεμό. Ένα κοινό όνειρο, ένα κοινό βίωμα, μια κοινή αντίδραση. Το όνειρο αυτό το βλέπουμε το πρωί, λίγο πριν ξυπνήσουμε.

Μιλάω, μιλάω, μιλάω και κάθε που μιλάω φτιάχνω με την διαδικασία της ομιλίας μια γέφυρα που είναι σαν σκοινί και λυγίζει εύκολα αλλά με χωράει. Μιλάω άρα δεν υπάρχω μόνο μέσα στο μυαλό μου. Μιλάω και ξεχνάω τι ήθελα να πω. Τελεία. Ω, τι άκαρδο πλάσμα η τελεία στα μάτια του πολυλογά. Η συνέχεια των λέξεων διακόπτεται τόσο βάναυσα, πως μπορεί να μπαίνει τελεία, πως μπορεί; Η τελεία είναι μια εφεύρεση, ένα κατασκεύασμα εντελώς αφύσικο. Πως γίνεται να διακοπεί η αλήθεια; Πως γίνεται να διακοπεί το χάος και η διαλεκτική του; Την αλήθεια δεν την ανακαλύπτεις, είσαι μέσα της. Είναι μέσο, όχι σημείο, όχι σταθμός, όχι τέλος. Δεν υπάρχει τέλος. Για αυτό δεν μπορεί να υπάρχει τελεία. Δεν επιστρέφει τίποτα, δεν επαναλαμβάνεται τίποτα, γιατί δεν τελειώνει τίποτα. Ο Θάνατος δεν υπάρχει.

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε την κοσμολογία να μας το αποδείξει. Ο θάνατος δεν υπάρχει. Συνεχίζουν όλα, δεν σταματάει ποτέ τίποτα. Για αυτό δεν έχει καμία σημασία αν οι θεωρητικοί και οι πειραματικοί φυσικοί μας αποδείξουν ότι όλα είναι ντετερμινιστικά. Ότι οι μοίρες μας είναι καθορισμένες. Ε και; Ας πάρουμε μια βαθιά ανάσα χωρίς να βάλουμε καμία τελεία, ας βιώσουμε τη ανάσα, ας πνιγούμε όπως πνίγεσαι με την bop προσωδία του Ginsberg και ας πούμε στους φυσικούς ότι το γνωρίζουμε ότι οι μοίρες μας είναι προκαθορισμένες και αυτό δεν μας ενοχλεί καθόλου, για την ακρίβεια, σκοπεύουμε να εξεγερθούμε στα σχέδια τους, ακόμα και αν η ίδια η εξέγερση είναι κομμάτι του σχεδίου

η μάχη αυτή θα δοθεί εκεί που δίνονται όλες οι μάχες της ψυχής· στην Τέχνη και μέσα στην Τέχνη δεν θα υπάρξει η τέλεια, ο τέλειος, η τελεία, το τέλος και έτσι δεν θα υπάρξει ως συνέχειά τους και το κεφαλαίο και το κεφάλαιό του· το όπλο μας μπορεί να είναι η διαλεκτική της άνω τελείας· είναι η γέφυρα ή το σκοινί ή το σκοινί ως γέφυρα που λυγάει και τεντώνεται, αλλά δεν σπάει, μας χωράει και μας αντέχει και μόλις ξυπνάμε από το όνειρό μας και βλέπουμε μπροστά τον γκρεμό και τα πόδια τρέμουν και πετάγονται, αυτό θα έχουμε για να ισορροπούμε και να κάνουμε κόλπα σαν σε τσίρκο και θα το κάνουμε και λάσο, να πιάνουμε τις λέξεις από το μυαλό

Leave a comment

Filed under Uncategorized

H κρίση δεν συνέβη (μόνο τα μνημόνια, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και οι αυτοκτονίες)

expressive-baudrillard

Ενδεχομένως το μνημόνιο υπήρξε ό,τι πιο μεταμοντέρνο έχουμε (έχουνε) εφεύρει· και μου φαίνεται αρκετά περίεργο που θα το διαχειριστεί η Αριστερά που σιχαίνεται τον μεταμοντερνισμό γιατί αναζητεί concrete αλήθειες. Κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές.

Η εποχή των μνημονίων σηματοδοτεί την αρχή μιας κατάστασης για την Ελλάδα, όπου “οι διαδικασίες, ξεπερνούν τους ίδιους τους σκοπούς τους” όπως είχε πει ο μεταμοντέρνος φιλόσοφος Jean Baudrillard. Όλοι προσπάθησαν να μπουν μέσα στα μεγάλα μυαλά της Ε.Ε. και ακόμα κι αν βρίσκουν κάποιες αιτίες και σκοπούς (να τεθεί η Ελλάδα υπό καθεστώς ιδιότυπης σκλαβιάς και να υφαρπάξουν τον πλούτο της – παρατηρήσεις του φιλοσόφου Noam Chomsky), στην μεγάλη εικόνα, κανείς δεν διαφωνεί ότι η ίδια η διαδικασία, αποσυνθέτει την Ε.Ε.

Σίγουρα στόχος είναι η επιβίωση των τραπεζών, αλλά σε ποιο πλαίσιο; Σε ποια Ε.Ε.; Η διαπραγματευτικότητα του πολιτικού ντισκόρς, δεν είναι τίποτα άλλο από “μια σειρά αλυσιδωτών ακραίων αντιδράσεων”. Βρισκόμαστε σε έναν τεχνητό σωσία της ιστορικής πραγματικότητας, που παραμένει καθόλα λειτουργικός. Η οικονομία, η πολιτική, η κοινωνία, έχουν πεθάνει και έχουν αντικατασταθεί από έναν μηχανισμό. Για αυτό και έχουν ξεπηδήσει όλες αυτές οι τάσεις μετα-δημοκρατίας και μετα-ιδεολογίας σε όλο τον κόσμο. Στην Ε.Ε., στην Βραζιλία, στις Η.Π.Α., στην Ελλάδα με την ύπαρξη του μιντιακά κατασκευασμένου κόμματος-προκάτ, “Το Ποτάμι”.

Ο Baudrillard κάνει λόγο για καταστάσεις πέρα από το πραγματικό και το ορθολογικό που αποτελούν ένα βραχυκύκλωμα στον χρόνο, διότι συντελούνται στο παρελθόν, δημιουργούνται μέσα σε αυτόν τον τεχνικό κόσμο, στον τεχνητό σωσία και ό,τι είναι να ακολουθήσει, είναι απολύτως και επακριβώς προγραμματισμένο, όλα όσα είναι να συμβούν, έχουν ήδη συμβεί. Τις ιδέες του αυτές έχει αναπτύξει γύρω από τον Πόλεμο του Κόλπου, στο βιβλίο του “Ο Πόλεμος του Κόλπου δεν συνέβη” (συλλογή δοκιμίων του από την εφημερίδα Liberation). Στο βιβλίο δεν ισχυρίζεται ότι δεν υπήρξε ο πόλεμος, αλλά ότι δεν συνέβη όπως παρουσιάστηκε. Κατασκευάστηκε στους υπολογιστές του Πενταγώνου και εκεί που δημιουργήθηκε εκεί και συντελέσθηκε.

Θεωρητικά όλα αυτά, αλλά πολύ τρομαχτικά και πολύ όμοια με αυτό που ζήσαμε και ζούμε. Διότι υπό μια έννοια όπως ο Πόλεμος του Κόλπου για τον Baudrillard δεν συνέβη, έτσι δεν συνέβη και η οικονομική κρίση.

Η οικονομική κρίση δεν συνέβη. Δεν ήρθαν τα μνημόνια, να διορθώσουν κάποια κρίση. Η κρίση συντελέσθηκε -μέσα- στα μνημόνια, την στιγμή της δημιουργίας τους, στα γραφεία της Ε.Ε. και ό,τι καταστροφικό ήταν να συμβεί, είχε ήδη συμβεί στα χαρτιά. Δεν υπήρχε λάθος συνταγή ποτέ. Ήταν όλα προμελετημένα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε και την ομολογία Βενιζέλου με τον αδόκιμο όρο “ιδεολογικό λάθος”. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος είχε δηλώσει σε συνέντευξή του, ότι τα μνημόνια δεν ήταν λάθος, αλλά… “ιδεολογικό λάθος” των εταίρων. Επιλογή δηλαδή, απλά αντιστρέφει τους όρους.

Τα μνημόνια είναι μια μεταμοντέρνα δυστοπία. Η κρίση δεν συνέβη ποτέ, το μόνο αληθινό είναι το αποτέλεσμά τους που βιώνουμε μετά το βραχυκύκλωμα στον χρόνο. Η καταστροφή της χώρας, οι νεκροί των μνημονίων, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και η αυτοκαταστροφή της Ε.Ε. Η Αριστερή Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αν συνεχίσει με μνημόνιο, συναινεί σε ένα έγκλημα εκ προμελέτης. Ο Baudrillard πίστευε πως αυτή η κατάσταση θα εξαπλωθεί παντού, αλλά μέχρι τότε ίσως η λύση για κάποιους είναι να απομακρυνθούν από τον δυτικό πολιτισμό που την γέννησε. Μπορεί να έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο. Πολιτισμός και εξοντωτική λιτότητα δεν πάνε μαζί.

1 Comment

Filed under Uncategorized

Heart of Darkness: Μοντάζ και διαλεκτική

kurt-cobain-montage-of-heck

Τίθενται κάποια ερωτήματα σε ό,τι αφορά την θέαση του ντοκιματέρ για τον Cobain. Θα το ήθελε ο καλλιτέχνης; Είναι ηθικό; Θα μας προσφέρει κάτι; Θα καταλάβουμε καλύτερα μουσικά τον Cobain; Θέλουμε; Χρειάζεται;

Ενδεχομένως να μπορέσεις να τον καταλάβεις καλύτερα, αν και εγώ νομίζω πως έχω καταλάβει ήδη αρκετά, δεν θα ήθελα περισσότερα και όχι δεν μου χρειάζεται. Αυτό μπορεί να ξεκινήσει μια ολόκληρη φιλοσοφική συζήτηση για τον δημιουργό και το authority του πάνω στο έργο του, αν έχουν αξία οι βιογραφισμοί, οι αναλύσεις, εν τέλει ακόμα και η διανοουμενιστικοποίηση του έργου τέχνης. Πχ έχει κανένα νόημα να αναλύσεις τον ομοφυλόφιλο Καβάφη; Εξαρτάται. Είναι θέμα και συνθηκών. Ναι το έργο είναι ελεύθερο για ερμηνείες και πρόσληψη αν όμως η κριτική εν γένει πάει να θάψει μια οπτική του έργου σαν να μην υπήρξε ή να της αλλάξει τελείως υφή, ναι τότε ίσως να πρέπει να βγει κάποιος να γράψει ένα βιβλίο που θα εξηγεί την ποιητική του Καβάφη με όρους που δεν έχουν γίνει αντιληπτοί στο ντισκόρς (Δ. Παπανικολάου – Σαν κ’ εμένα καμωμένοι – Πατάκης).

Βέβαια τα ντοκιμαντέρ σπανίως εξετάζουν το αντικείμενό τους έτσι. Πρώτο λόγο έχει η εικόνα και το ξεκάθαρο exploitation ακόμα και στην πιο αθώα του μορφή. Κανένα ντοκιμαντέρ δεν μπορεί να είναι αντικειμενικό αν και το ζητούμενο για το genre είναι αυτό έστω με την μορφή απόστασης. Όμως ακόμα και το ντοκιμαντέρ είναι μια ιστορία, ένα αφήγημα, όχι με την μορφή του φανταστικού ή του ψευδούς και ακόμα και αν ο δημιουργός του αποφασίσει να κρατήσει μια απόσταση, δεν μπορεί να τα καταφέρει απόλυτα γιατί έχει αποφασίσει να πει αυτή την ιστορία. Τελείωσε. Εκεί ήδη έχει πεθάνει η όποια προσπάθεια αντικειμενικότητας. Αποφασίζει να δείξει κάτι. Είναι μέσα του.

Ο καλλιτέχνης λογικά δεν θα το ήθελε – ήθελε όπως οι περισσότεροι καλλιτέχνες, δεν μας βοηθάει αυτό να αποφασίσουμε. Άρα; Τι; Άρα νομίζω ότι τα ίδια τα διλήμματα είναι ο μηχανισμός που μας οδηγεί στο να το δούμε. Η παραβίαση. Ντοκιμαντέρ τέτοιου τύπου, εγείρουν τα ίδια ηθικά διλήμματα που εγείρονται και στις κρυμμένες, προσωπικές, ερωτικές επιστολογραφίες γνωστών προσώπων. Κάποιος αποφασίζει να τις εκδώσει. Έχει το δικαίωμα; Έχει το δικαίωμα ο αναγνώστης να διαβάσει προσωπικές εξομολογήσεις, ημερολόγια ακόμα που ο δημιουργός τους αποφάσισε να μην δημοσιοποιήσει; Όχι. Δεν έχει το δικαίωμα. Εκεί είναι το ζητούμενο. Θες να το δεις, θες να διαβάσεις, θες να μάθεις, παρά το ότι δεν είναι δουλειά σου, είναι παραβίαση και ξέρεις ότι δεν θα σου προσφέρει ενδεχομένως πολλά. Σε κάποιες περιπτώσεις η προσφορά βέβαια είναι ανεκτίμητη, αλλά αυτό γίνεται υπόθεση στο ζήτημα μόνο και μόνο για να “γλυκάνει”, την διάθεση για παραβίαση.

Οι οντολογίες του ορίου και της παραβίασης κατά τον Φουκώ αναπτύσσουν διαλεκτική. Διότι το όριο αν δεν μπορεί κανείς να το διαβεί, αν δεν μπορεί να παραβιαστεί, δεν υπάρχει. Τι είναι το όριο πριν και μετά την παραβίαση; Και η ίδια η παραβίαση χωρίς το όριο, δεν νοείται. Είναι σαν να λέμε πως και τα δύο εμφανίζονται όταν αλληλοκοιταχτούν. Είναι σαν τις συμπεριφορές στο κβαντικό μικρόκοσμο. Μέχρι να παρατηρήσεις κάτι, δεν υπάρχει ή δεν αναπτύσσει συγκεκριμένες ιδιότητες.

Έτσι είναι και με το ντοκιμαντέρ για τον Cobain. Πρέπει να το δεις για να αναπτύξει το οτιδήποτε. Και η διαλεκτική της παραβίασης και του ορίου είναι ήδη μέσα στην σύλληψή του.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

No more drama

30_908_grande

Είδα στον ύπνο μου ότι ήμουν σε ενα βουνό. Φώναζα στην πανσέληνο:

Θέλω να φύγω
Θέλω να φύγω
Θέλω να φύγω
Θέλω να φύγω
Θέλω να φύγω
Θέλω να φύγω
Θέλω να φύγω
Θέλω να φύγω

Τότε μετατράπηκα σε λύκο, αλλά όχι με δραματικό τρόπο. Απλά έγινε. Ήταν διορθωτική επέμβαση, όχι τόσο μεταμόρφωση.

Μετά ήρθε η PJ Harvey και έγινε η Mononoke μου. Στο τέλος με σκότωσε, με έγδαρε και φορούσε τη γούνα μου. Αλλά είχα μια αυτοσυνείδηση και ως γούνα και καταλάβαινα όταν έπαιζε μουσική.

Άκουσα ένα τραγούδι της που δεν το ήξερα πριν ξυπνήσω. Νίκη.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Θέλω να ονειρεύομαι όπως ο David Chase

Boogie-Heather-pool

Είδα ένα περίεργο όνειρο.

Ήταν ο James Joyce και πήδαγε τον Καβάφη. “You’re my little Dublin whore” έλεγε ο Joyce. “Σε τούτη την κάμαρη αυτοκτόνησε η τέχνη της ποιήσεως. Βλέμματα ή έστω ένα φευγαλέο άγγιγμα θα ήτο καλύτερο” έλεγε ο Καβάφης.

“CUT” φώναξε ο Lukács. “ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΟΔΗΓΕΙ ΤΗΝ ΦΟΡΜΑ. ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΣΩΣΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ” ούρλιαξε.

“Well, you can come and demonstrate whatever the fuck you mean Lukács” είπε ο Joyce. “I’ve got tons of cum here”.

Εντάξει, είπε ο Lukács και μπήκε ανάμεσά τους. Άρχισαν να τον παίρνουν και ο Lukács έλεγε με γεμάτο στόμα “Τα αρχίδια σου Καβάφη είναι γερασμένα και κρέμονται χαμηλά, αλλά με χάρη. James, το πέος σου δεν είναι η ρουκέτα της Χαμάς, αλλά είναι καλύτερο από την πένα σου”.

“That’s crap. This is overdirected, overstylized garbage. You gotta go with your whole consciousness mate.” είπε ο Joyce

“Overstylized garbage? Really? You’re thinking of your work James”.

Τότε μπήκε στο δωμάτιο η Rollergirl και τους έβγαλε μια αναμνηστική φωτογραφία.

Μετά ξύπνησα.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Γράφοντας σε λερωμένες χαρτοπετσέτες

Αφορισμοί:

Όποιος σήμερα είναι πραγματικά κοινωνικός, οδηγείται μαθηματικά στην αντικοινωνικότητα, αφού πρώτα έχει βιώσει την κοινωνική αλήθεια. Και αυτός που παριστάνει τον κοινωνικό και τον κύριο εκπρόσωπο της κοινωνίας ως κομμάτι της, είναι ο αυθεντικά αντικοινωνικός, ο ελιτιστής και ο ατομιστής που μπορεί να υποκρίνεται τον κοινωνικό, μονάχα επειδή η ίδια η κοινωνική αλήθεια σήμερα είναι αντικοινωνική.

Ο Karl Marx είχε σημειώσει το εξής: “Society does not consist of individuals, but expresses the sum of interrelations, the relations within which these individuals stand.”

Ο περιθωριακός από επιλογή, πήγε στο κέντρο της κοινωνίας και ο κοινωνικός άνθρωπος εξοβελίστηκε σε ένα περιθώριο γεμάτο με καρφιά που διώχνουν τα περιστέρια και τους άστεγους. Ο αντικοινωνικός ως εκ τούτου, είναι ο νέος κοινωνιστής, ο πραγματικός κοινωνικός άνθρωπος. Γιατί είναι αυτός που τραυματίζεται και αποχωρεί. Η κοινωνία κινδυνεύει μονάχα από αυτούς που σήμερα την εκπροσωπούν. Γιατί δεν την τραυματίζουν απλά, αλλά θέλουν να αλλάξουν πλήρως την υπόστασή της. Θέλουν να εξαφανίσουν τους συσχετισμούς.

***

Το πρόβλημα της Αριστεράς είναι το αριστερό παρελθόν της.

***

Ας πάρουμε ένα παράδειγμα με δύο Αμερικανούς. Ο ένας, βλέπει ειδήσεις και ενημερώνεται για έναν τυφώνα, σε ένα state πολύ μακριά από το δικό του. Ανησυχεί, στεναχωριέται, μετά ντύνεται, πάει να πάρει καφέ, πάει βόλτα στο Central Park. Ο άλλος, βλέπει ειδήσεις και ενημερώνεται για τον τυφώνα που πλησιάζει την δική του κομητεία. Κατά κάποιο τρόπο, σε αυτή την κοινωνία, σε αυτή την περίοδο, είμαστε ταυτοχρόνως και οι δύο.

***

Ο κόσμος μας έχει δομηθεί ως εξής: Βάλε όλες τις γυναίκες πίσω από τους άνδρες. Έπειτα βάλε όλους τους άνδρες, πίσω από έναν άνδρα.

***

(Στην πατριαρχική γλώσσα): Η παρέκκλιση του άνδρα από την ψυχρή λογική, λέγεται στοχασμός. Της γυναίκας; Ορμόνες.

***

Yπάρχουν δύο είδη φοβικών ανθρώπων: Αυτοί που έχουν φοβίες και αυτοί που έχουν φόβητρα.

***

Πλέον εκατομμύρια εικόνες, βιβλία, πληροφορίες αιώνων χωράνε σε ένα link. Και δεν τα κατεβάζει κανείς. Και είναι πολύ λογικό. Αυτή η υπερπληροφόρηση είναι μια πολιτισμική κατασκευή περισσότερο, παρά τεχνολογική πρόοδος και είναι δεδομένο ότι σε κρατάει μακριά από την πληροφορία. Όχι, κανείς δεν μπορεί να διαβάσει 1.000.000 βιβλία και να τα διαβάσει πραγματικά. Πόσο μάλλον να τα έχει μπροστά του ως downloads και να πνίγεται, πριν καν πατήσει το κλικ.

***

Εάν μπορείς να χάσεις μέσα σε αυτό, τότε είναι παιχνίδι. Αν μπορείς να χαθείς μέσα σε αυτό, τότε είναι ζωή.

***

Το τρέξιμο στο όνειρο έχει την επίδραση που έχουν τα άστρα την ημέρα. Στο όνειρο συχνά τρέχεις και κάτι σε τραβάει πίσω. Κάτι σε κυνηγάει και σε απειλεί, αλλά συνήθως δεν σε πιάνει ή αν σε πιάσει δεν σου προκαλεί κακό ή ξυπνάς. Γιατί όταν τρέχεις στο όνειρο, αυτό που σε κυνηγάει, το κουβαλάς ήδη πάνω σου.

***

Η ζήλια είναι ένα αφήγημα που διακόπτεται. Και αυτός που ζηλεύει είναι ανυπόφορος για αυτόν τον οποίο ζηλεύει, πραγματικά καταστροφικός όμως, μόνο για τον εαυτό του. Ο φθόνος δεν είναι ζήλια. Ο φθόνος φανερώνεται ως η διάθεση στέρησης κάτι καλού, από κάποιον που είναι πολύ όμοιος με αυτόν που τον φθονεί. Είναι η άρνηση του καλού στον εαυτό ως προβολή στον Άλλο.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Το σαλιγκάρι έξω από το κέλυφος

(όχι όμως μακρυά του) – Αφορισμοί:

Εξουσία που δεν ασκείται, πεθαίνει. Η εξουσία είναι για να επιβάλλεται. Γερασμένοι στρατηγοί, πλέον χωρίς δύναμη, πίνουν κρασί, τρώνε λαγό, καπνίζουν πούρα και σκέφτονται πόσο ωραία ήταν όταν επέβαλλαν εξουσία, όταν έδιναν διαταγές αντί για καλημέρα. Τώρα παίρνουν την εφημερίδα από το περίπτερο και μέχρι να γυρίσουν σπίτι τους, σκέφτονται αν είναι νεκροί. Και είναι.

***

Όταν βλέπω γυναίκα πολύ προσεκτικά βαμμένη, τις πολύ πρωινές ώρες, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι: Τέχνη.

Το δεύτερο: Καταπίεση.

Η τέχνη μπορεί να γίνει καταπίεση και η καταπίεση στα σωστά χέρια, είναι πάντα τέχνη.

***

Το να θες να έχεις κάποιο φετίχ, είναι μια μορφή φετιχισμού.

***

Aυτοί που εμπιστεύονται τυφλά την επιστήμη ως τη μια και μοναδική πηγή αλήθειας, είναι όσοι ξέρουν τα λιγότερα για αυτή.

***

Η λαϊκή απλότητα είναι διαφορετική από την λαϊκιστική απλοποίηση. Η πρώτη σέβεται το μήνυμα, θέλει να επικοινωνήσει. Η δεύτερη επιτίθεται στο μήνυμα, θέλει να χειραγωγήσει.

***

Το να βλέπεις πολιτική συζήτηση στην τηλεόραση είναι το να πλησιάζεις, μέσα από την απόσταση. Την απόσταση που θέτει η όραση. Τόσο η τηλε-όραση αλλά και η όραση εν γένει, εκμηδενίζει την απόσταση, η οποία όμως παραμένει εκεί. Είναι σαν τον διάδρομο στα γυμναστήρια, πίσω από ένα τζάμι. Βλέπεις. Δεν φτάνεις ποτέ.

Υπάρχει η επιλογή να περπατήσεις έξω, στο πάρκο ή κοντά στη θάλασσα. Όσοι κάνουν διάδρομο, δεν θέλουν να περπατήσουν. Θέλουν την κίνηση, χωρίς το περπάτημα. Και όσοι βλέπουν πολιτικές συζητήσεις, θέλουν είτε την πολιτική χωρίς την συζήτηση, είτε την συζήτηση, χωρίς την πολιτική.

Ο Νietzsche έλεγε πως ο περίπατος, είναι το καλύτερο διανοητικό διεγερτικό.

***

Εκτός από τους καλλιτέχνες, οι άνθρωποι που μπορούν να ζουν στον φανταστικό κόσμο, στις ιδέες και τα όνειρα, οι άνθρωποι που μπορούν να παίζουν, να είναι σε βαθιά επαφή με την παιδικότητα που συμβολίζει την ελευθερία, αλλά και την οριστικοποίηση της παροντικής λειτουργικής υπόστασης, είναι όσοι εργάζονται σε βιβλιοπωλεία, σε δισκάδικα και σε κινηματογράφους.

Μπορούν να κρύβονται πίσω από την κουρτίνα, με τα πόδια να φαίνονται και να μην ενοχλούν κανένα.

***

Οι πιστοί, συνεχίζουν όταν περνούν τον δρόμο να κοιτάζουν δεξιά και αριστερά. Και οι άθεοι συνεχίζουν να προσεύχονται όταν νιώθουν ότι χάνονται. Οι ευχές, οι προσδοκίες, τα όνειρα, είναι μια μορφή προσευχής. Ο πιστός, ο άπιστος, κάνει μια παραγγελία, την γράφει σε ένα γράμμα, εναποθέτει όλη την ελπίδα σε αυτό το γράμμα κι όμως το στέλνει συνειδητά, στο κενό.

***

Οι άνθρωποι μοιάζουν πολύ με κινούμενα σχέδια. Συχνά βασανίζονται από αστειότητες, οι διάλογοί τους είναι παράλογοι, πέφτουν σε γκρεμούς, τρέχουν, τρέχουν, τρέχουν. Είναι σε μια διαρκή κίνηση χωρίς καμία ουσία.

Έχουν όμως μια μεγάλη διαφορά. Στα κινούμενα σχέδια αν και υπάρχει συνεχής βία και το ένα κινούμενο σχέδιο χτυπάει το άλλο, το ισοπεδώνει, ποτέ όμως δεν το πονάει.

***

Το κρασί πρέπει να ξέρεις πως να το παρουσιάζεις και πως να το πίνεις. Δεν χρειάζεται να το κατανοείς, το να το κατανοείς, είναι να το σκοτώνεις. Μόνο μερικές βασικές κατηγοριοποιήσεις σου χρειάζονται και από εκεί και πέρα, είναι στην δική σου ευχέρεια να αφεθείς και να αναγνωρίσεις στο κρασί τον εαυτό σου και στον εαυτό σου να αναγνωρίσεις το κρασί.

Οι λέξεις που χρησιμοποιείς για το κρασί δεν είναι για να το περιγράψεις επακριβώς, αλλά για να του ορίσεις ένα πλαίσιο. Από το βαρέλι, στο ποτήρι, στο πλαίσιο. Μύτη, σώμα, επίγευση, βουτυρένιο, ραφιναρισμένο, φρούτα, μπαχαρικά, καπνός. Το καλό κρασί, αυτό που αξίζει, είναι αυτό που οι λέξεις με τις οποίες θα το περιγράψεις θα σε μεθύσουν, πριν πιεις.

***

Δεν είναι ότι όλα πάνε λάθος. Είναι ότι τίποτα δεν συμβαίνει. Αυτό είναι το χειρότερο όλων. Δεν έχουμε αρνητική δράση. Έχουμε αρνητική παθητική μη δράση δράση. Σαν η δράση να συνεχίζει μόνη της, δεν ξέρουμε που να απευθυνθούμε. Φοβόμαστε μήπως αδικήσουμε, μήπως καταστρέψουμε κάτι ενδεχομένως καλό. Πως μπορεί να υπάρχει όμως το ενδεχόμενο του καλού σε κάτι που επιτρέπει την δράση να δρα μόνη της. Που δεν την πιάνει από τον λαιμό; Όλα συνεχίζουν κι όμως, κόντρα σε εμάς, χωρίς εμάς, για εμάς. Και δεν ξέρουμε που να φωνάξουμε.

Σαν να είμαστε χαμένοι στο δάσος και το ένστικτο επιβίωσης βαρέθηκε και η πυξίδα που έπεσε από τον ουρανό είναι χαλασμένη και η ανατολή και η δύση και ο βορράς και ο νότος, ούτως ή άλλως, άλλαξαν θέσεις.

Leave a comment

Filed under Uncategorized