Ζώντας στο φασιστικό Κολοκοτρωνίτσι

Kafe-ths-Xaras

Ευθύνες για την συντηρητικοποίηση και διατήρηση του συντηρητισμού σε cryostasis της κοινωνίας έχουν και οι προσλαμβάνουσες αυτής της κοινωνίας. Σε καμία περίπτωση δεν θέλω να δαιμονοποιήσω την τηλεόραση ή τον κινηματογράφο ή τα περιοδικά και σε καμία περίπτωση δεν θέλω να υποβιβάσω τους έλληνες πολίτες σε παθητικά αποχαυνωμένα zombie γιατί έχω διαφορετική αντίληψη της κοινωνίας και των ατομικών ευθυνών.

Όμως ναι, το τι βλέπεις, το τι ακούς, τι διαβάζεις όπως έχει σημειώσει εξαιρετικά και ο Rob στο High Fidelity έχει σημασία. Και δεν είναι καθόλου επιφανειακό. Δεν είναι απόλυτο κριτήριο. Αλλά λέει πολλά. Δεν παίρνεις τα ίδια πράγματα από τον Σοστακόβιτς και τα ίδια από την Γαρμπή, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να υπάρχει και η Γαρμπή.

Και κάποια στιγμή θα έπρεπε να κοιτάξουμε πιο κριτικά τις προσλαμβάνουσες μας και την κουλτούρα μας. Γιατί οι σειρές, οι ταινίες, τα περιοδικά, παράγουν και αποτελούν κουλτούρα. Και σε ένα βαθμό ναι, παράγουν συνειδήσεις. Έστω σε ένα μικρό βαθμό. Πρέπει επί παραδείγματι να γυρίσουμε και να εξετάσουμε κριτικά, τον στερεοτυπισμό μέσα στις τηλεοπτικές μας σειρές και τι μηνύματα περνούσαν. Με το lifestyle και τον μαγικό illustration κόσμο του Κωστόπουλου ασχοληθήκαμε εκτενώς. Γιατί όχι και με τα υπόλοιπα της δικής μας εγχώριας ποπ κουλτούρας; Ας πούμε, μπορούμε να ρωτήσουμε και να εξετάσουμε, πως παρουσιάζονται οι gay στις τηλεοπτικές σειρές σε ρόλους, γραμμένους, κυρίως από gay άτομα; Πως παρουσιάζονται οι γυναίκες; Πως παρουσιάζονται οι μετανάστες; Δεν αρκεί η ποπ κουλτούρα για να σε κάνει φασίστα, σαφώς. Προς Θεού. Όμως η συνεχής έκθεση σε απόψεις που αναπαράγουν στερεότυπα είναι προβληματική.

Έχοντας κάνει αυτή την εισαγωγή πρέπει να πω πως, η Ελλάδα είναι πια σαν ένα μεγάλο Κολοκοτρωνίτσι. Και νομίζω πως το “Καφέ της Χαράς”, είναι από τις πρώτες σειρές που θα έπρεπε να αναλύσουμε και να εξετάσουμε κριτικά για το τι μηνύματα περνούν.

Το “Καφέ της Χαράς” είναι μια σειρά που καθαρά (άθελά της) προπαγανδίζει υπέρ του φασισμού. Και γράφω άθελα γιατί από την δική μου εκτίμηση και ανάλυση, προκύπτει ότι πιθανότατα οι δημιουργοί της σειράς ήθελαν να κάνουν το ακριβώς αντίθετο, να προπαγανδίσουν Αριστερές θέσεις χρησιμοποιώντας ως όχημα τον ρόλο της προοδευτικής πρωτευουσιάνας Χαράς, του κομμουνιστή γραμματικού του Δημάρχου, αλλά και του αναρχοκομμουνιστή γιού του ιερέα του χωριού, τον Άρη.

Όμως η σειρά δεν τα καταφέρνει. Δεν είναι λίγες οι φορές που στην προσπάθεια αποδόμησης και καρικατουροποίησης του προφίλ ενός συντηρητικού πολιτικού (βλ. Περίανδρος Πώποτας), βάζουν τον ήρωα κυνικά να ξεστομίζει απίστευτα πράγματα όπως ότι οι εξορίες δεν ήταν και κακή λύση ή στη Χούντα δεν περνάγαμε άσχημα ή οι γυναίκες είναι κατώτερες, είναι εχθρός κτλ κτλ. Βρίθει ρατσιστικών, φασιστικών (και ναζιστικών) και μισογυνίστικων αναφορών η σειρά, τόσο από τον πρωταγωνιστή όσο και από την χουντοβασιλικιά (όρος που αποδίδεται στην ηρωίδα από την ίδια μέσα στη σειρά) δασκάλα του χωριού και από άλλους χωριανούς, ακόμα και από την πρωταγωνίστρια που συνήθως κρατάει τα προοδευτικά μπόσικα.

Όμως δεν αρκεί να μείνουμε στις αναφορές, καθώς αυτό είναι απλά political correctness που στην ουσία του, είναι κρυπτοφασισμός. Το θέμα είναι πως χειρίζεται τις αναφορές αυτές η σειρά και αν τελικά τις απορρίπτει. Και εδώ είναι το σημείο κλειδί. Η σειρά στις κρίσιμες στιγμές για την ανάλυση των χαρακτήρων της έχει αποδεχτεί τις παθογένειες τις οποίες σατιρίζει. Ο Δήμαρχος του χωριού μπορεί να μιλάει ανοιχτά επί παραδείγματι για εξορίες και τα καλά της χούντας ή για τις γυναίκες που πρέπει να φορούν μαντίλα και να μη βγαίνουν από το σπίτι. Όμως στις κρίσιμες στιγμές ο Πώποτας παρουσιάζεται ως καλός άνθρωπος. Καλός πατέρας. Καλός, ηθικός και τίμιος Δήμαρχος με καλές προθέσεις που πάνω από όλα βάζει την εύρυθμη λειτουργία του χωριού. Δεν είναι power-hungry και δεν είναι παρανοϊκός. Είναι ακραίος, αλλά με χέρια καθαρά και καθαρή ψυχή.

Ο αμφιλεγόμενος φιλόσοφος Slavoj  Žižek είχε σημειώσει -κατά τη γνώμη μου ορθά- πως το μεγάλο πρόβλημα με την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη είναι ότι αυτή παίρνει τον ρόλο που παλιά κατείχε η αριστερά, δίπλα στις ανάγκες του απλού κόσμου. Αντιγράφει ακόμα και τον λόγο της, υποσκάπτοντας την θέση της και υποκαθιστώντας την (ως πρόφαση φυσικά), μέχρι να πείσει τον κόσμο και να δείξει τα πραγματικά σκοτεινά χρώματά της.

Και αυτό ακριβώς συμβαίνει και στο “Καφέ της Χαράς” όταν ο Δήμαρχος διεκδικεί την Δημαρχία από την πρωτευουσιάνα και συμμετέχει μαζί της σε debate.  Μεταλλάσσεται και υιοθετεί έναν αμιγώς αριστερό λόγο. Που είναι αντισυστημικός και αντικαπιταλιστικός στην ουσία του. Αντίθετα η προοδευτική Χαρά ως πολιτικός παρουσιάζεται παρασυρμένη από την επιφάνεια και σε πλήρη απόσταση από τις πραγματικές ανάγκες του common man (το θέμα που έχουν πραγματευτεί άψογα οι αδερφοί Κοέν στο πολυβραβευμένο Barton Fink).

Εν τέλει οι φασίστες στον φανταστικό κόσμο του Κολοκοτρωνιτσίου είναι ακραίοι και φασίστες και ναζιστές (σ.σ. Η δασκάλα του χωριού έχει δείξει συμπάθεια στον Χίτλερ ονομαστικά και τον έχει αποκαλέσει παρεξηγημένη μορφή της ιστορίας) αλλά είναι και αντισυστημικοί, ηθικοί, καλοί άνθρωποι, άνθρωποι πραγματικοί, που αφουγκράζονται τα προβλήματα της κοινωνίας, με χέρια καθαρά και καλές προθέσεις.

Αυτό το μήνυμα στέλνεται στους τηλεθεατές.

Οι ομοιότητες της κοινωνίας του Κολοκοτρωνιτσίου με την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα είναι ανατριχιαστικές. Πραγματικά είναι σαν να ζούμε στο Κολοκοτρωνίτσι. Και ας διαλέξει ο καθένας τον ρόλο του.

Advertisements

2 Comments

Filed under Uncategorized

2 responses to “Ζώντας στο φασιστικό Κολοκοτρωνίτσι

  1. Δημήτρης Ψαριανὸς

    Ἂν περνάῃ κάποια μηνύματα αὐτὴ ἡ σειρὰ εἶναι ὁ -μὲ τὸ γάντι- χλευασμὸς τῆς ἑλληνικῆς παράδοσης, ἡ εὐτελισμὸς τῶν ἱερῶν, ἡ ἠθικὴ νομιμοποίηση τῆς διάλυσης τῆς ἑλληνικῆς οἰκογένειας, τοῦ πιθηκισμοῦ ξένων «ἰδεωδῶν» καὶ συνηθειῶν (τὰ παιδάκια λένε ουάου ἀντὶ γιὰ πώπω, γουστάρουν τὴν ὑποκουλτούρα τοῦ MTV καὶ ἄλλα «νόστιμα») καὶ γενικῶς τὰ ἀντίθετα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἰσχυρίζεται ἡ περισπούδαστος ἀνάλυση. Σέβομαι τὴν προσωπικότητα τοῦ Ρώμα καὶ εἶμαι τῆς ἄποψης ὅτι ὁ συγκεκριμένος ἄνθρωπος ἔχει ταλέντο καὶ ἠθοποιοῦ καὶ σκηνοθέτη. Ὡστόσο, πολλὰ μηνύματα ποὺ περνᾶ ἡ συγκεκριμένη σειρά, θέλω νὰ ἐλπίζω ἀκουσίως, εἶναι ρατσιστικὰ καὶ ὑποτιμητικὰ κατὰ τῶν Ἑλλήνων, χριστιανοφοβικὰ καὶ ἐν μέρει ἀναπαραγωγὴ τῆς παρακμιακῆς υποκουλτούρας τῶν τσιτάτων τῆς σύγχρονης ἀριστερᾶς καὶ τῆς μεταμοντέρνας φιλελεύθερης δεξιᾶς. Μονογονεϊκὲς καὶ ἡμιδιαλυμένες οἰκογένειες, ρωσόφωνες -καὶ μὴ- τσοῦλες, πορνίδια καὶ παρτάλια (Δοξούλα, Ταμίλες, Ματούλα…) καὶ λόχος ἀπὸ ἐπίλεκτα ρεμάλια (Φατσέας, Ζουμπούλιας, Σταύρακας, Παναγῆς, κἄ) προβάλλονται σὲ τέτοια συχνότητα, ὥστε νὰ νομίζῃ κανεὶς ὅτι αὐτοὶ συνιστοῦν τὸν κοινὸν τόπο καὶ ὅτι οἱ φυσιολογικοὶ ἄνθρωποι τὴν μειοψηφία στὸ Κολοκοτρωνίτσι. Ὁ Πώποτας, παρουσιάζεται ὡς ὁ ἀλλοπρόσαλλος μισογύνης, ἐνῶ ἡ δασκάλα σκοπίμως ὡς μισότρελη, «βασιλοχουντικιὰ» καὶ ναζίστρια. Δηλαδὴ δύο βασικοὶ χαρακτῆρες τῆς σειρᾶς, (ὁ ἕνας ἐκ τῶν δύο πρωταγωνιστῶν καὶ μία πρωτοκλασάτη ἡρωΐδα) ποὺ εἶναι καὶ οἱ μόνοι «ἑλληνόψυχοι» ἐκτίθενται στοὺς τηλεθεατὲς ὡς ἡμιπαρανοϊκοί, «ντεμοντέ», ἐπικίνδυνοι (σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ πρῶτα ἐπεισόδια ἡ ὀρθόδοξη δασκάλα καταφεύγει σὲ βουντοῦ, σὲ ἕνα ἄλλο καίει τὸ καφὲ τῆς Χαρᾶς) καὶ γραφικοὶ ἠλίθιοι (ὁ Πώποτας κατέβασε τὴν ποδοσφαιρικὴ ὁμάδα τοῦ χωριοῦ στὸ γήπεδο μὲ φουστανέλες…). Σὲ διάφορα ἐπεισόδια μάλιστα ἡ δασκάλα δηλώνει ταυτόχρονα καὶ χουντικὴ καὶ βασιλική. Τώρα, πῶς γίνεται τὸ τελευταῖο εἶναι ἄξιον ἀπορίας ἀφοῦ τὰ κλωτσομπουνίδια μεταξὺ «βασιλικῶν» καὶ «χουντικῶν» στὰ χωριὰ εἶναι μνημειώδη. Σὺν τοῖς ἄλλοις, δὲν θυμᾶμαι ποτὲ τὴν δικτατορία τῶν συνταγματαρχῶν νὰ ἐξυμνῇ τὸν Χίτλερ (αὐτὸ κι ἂν εἶναι ἄκυρο). Μπορεῖ νὰ ἦταν ἀντικομμουνιστὲς οἱ συνταγματαρχαῖοι, ἀλλὰ τὸ νὰ τοὺς προσάπτῃ κάποιος φιλοχιτλερισμὸ εἶναι ἀνηθικότητα, διότι εἶναι ψέμα. Νὰ μὴν ξεχνοῦμε ὅτι καὶ ὁ παπὰς τοῦ χωριοῦ, ἡ προσωποποίηση τοῦ ἑτέρου στύλου τοῦ Ἑλληνισμοῦ (αὐτοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας) γελοιοποιεῖται μὲ πολὺ ἔξυπνο τρόπο μιὰ καὶ ἔχει τὸ στίγμα τοῦ ἀργόσχολου ἀλκοολικοῦ, ἐνῶ ἡ θεούσα παπαδιὰ εἶναι πρώτης τάξεως κουτσομπόλα καὶ ἀνακατώστρα. Κερασάκι στὴν τούρτα τὸ ἀναμάσημα τῆς διαστρέβλωσης τοῦ ρητοῦ «Πίστευε καὶ μή, ἐρεύνα» ποὺ «μεταφράζεται» ὡς «πίστευε, καὶ μὴ ἐρεύνα» (τὸ πρῶτο σημαίνει «ἐρεύνα, εἴτε πιστεύεις (στὸν Θεὸ) εἴτε ὄχι. Τὸ δεύτερο δὲν σημαίνει τίποτε, ἂν σήμαινε αὐτὸ ποὺ θέλουν νὰ περάσουν οἱ ἡμιμαθεῖς διαστρελβωτὲς θὰ ἔπρεπε νὰ γραφόταν «πίστευε καὶ μὴν ἐρευνᾷς» -τὸ μὴ συντάσσεται μὲ ὑποτακτική. Ἐπιπλέον, δὲν θὰ ὑπῆρχε τὸ κόμμα).

    Ἡ δὲ ἀριστερὴ Χαρά, προβάλλεται τεχνηέντως ὡς «κοὺλ» τυπάκι, μὲ χαρακτήρα καὶ ἑλκυστικὴ προσωπικότητα σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ξινὸ καὶ δύστροπο ἑλληνόψυχο Πώποτα. Τὸ μοναδικό της «κουσούρι» εἶναι ἡ ἐπιπολαιότητά της στὶς σχέσεις της μὲ τοὺς ἄντρες, κάτι ὅμως ποὺ σὲ καμιὰ περίπτωση δὲν μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ὡς ἐπιλήψιμο. Δὲν συζητῶ γιὰ κάτι ἄκυρα ὑπονοούμενα τοῦ τύπου ὅτι τὰ γλυκὰ τοῦ ταψιοῦ (μπακλαβάδες καὶ τὰ ρέστα-ἐπεισόδιο 43) εἶναι τουρκικῆς προελεύσεως!!!! (εὐτυχῶς ποὺ οἱ Κύπριοι Ἕλληνες κατοχύρωσαν τὴν πατρότητα τοῦ γλυκοῦ σὲ διεθνὲς ἐπίπεδο καὶ τὸ διεφύλαξαν ἀπὸ τὴν κλεπτομανία τῶν Τούρκων), ὅτι ἡ Ἑλληνίδα γυναίκα τρώει ξύλο καὶ καταπίεση ἀπὸ τὸν ἄντρα σατράπη (βλέπε Σταυρούλα, Γωγὼ καὶ τόσες ἄλλες), ὅτι κατὰ βάση μόνον οἱ ἀριστεροὶ ἥρωες τῆς σειρᾶς εἶναι βαθειὰ μορφωμένοι ἢ «ψαγμένα» ἄτομα (Χαρά, Ἄρης, Θόδωρος, γιατρός, Ἐλεονώρα, κἄ), ἐνῶ οἱ προσηλωμένοι στὴν παράδοση, ὅπως ὁ Πώποτας καὶ ἡ δασκάλα, ἔχουν μία ἐκπαίδευση ἀρτηριοσκληρωτικὴ καὶ ἐπιφανειακὴ ποὺ δὲν τοὺς ἐπιτρέπει μία πιὸ εὐρυγώνια ἀλληλεπίδραση μὲ τὴν κοινωνία.

    Τὰ παραπάνω τὰ προσυπογράφω ὡς πρώην ἀνέντακτος ἀριστερὸς καὶ ἀηδιασμένος ἀπὸ τὴν προσπάθεια τῶν ἀριστερῶν, σοσιαλδημοκρατῶν, φιλελευθέρων μπὸν-βιβὲρ καὶ λοιπῶν «προοδευτικῶν» νὰ ἀποκαλοῦν σὲ χρόνο dt «φασίστα» καὶ νὰ προσπαθοῦν νὰ δημιουργοῦν τύψεις καὶ ἐνοχὲς σὲ ὅποιον σέβεται τὴν πατρώα γλώσσα, σὲ ὅποιον πάει καὶ ἕνα πρόσφορο στὴν ἐκκλησιὰ τῆς ἐνορίας του, σὲ ὅποιον νιώθει περηφάνεια καὶ τιμὴ νὰ χορεύει τσάμικο, καλαματιανὸ καὶ χασάπικο σὲ γνησίως λαϊκὰ γλέντια, σὲ ὅποιον δὲν ἐπιθυμεῖ μία χώρα μὲ ἱστορία καὶ χριστιανικὴ παράδοση νὰ καταντήσῃ μὲ τὸ ἔτσι θέλω κάποιων «προοδευτικῶν» τῶν Βορείων Προαστίων Ἰσλαμαμπάντ καὶ τέλος σὲ ὅποιον δὲν γουστάρει ἡ λέξη ἔθνος καὶ τὰ παράγωγά της νὰ χρωματίζονται ἀρνητικῶς ἀπὸ τὴν καθεστηκυΐα νέα τάξη πραγμάτων τῆς χούντας τῶν «πολιτικὰ ὀρθῶν». Ἡ ἀριστερὰ στὴν πιὸ φασιστικὴ καὶ εἰδεχθὴ μορφή της, σὲ αὐτὴν τοῦ «πολιτισμικοῦ μαρξισμοῦ» (κινήματα τῆς Φραγκφούρτης, Μαρκοῦζε καὶ τὰ ὑποκαταστήματά τους στὴν Ἑλλάδα), δίχως ποτὲ νὰ κυβερνήσῃ τύποις αὐτὴν τὴν πατρίδα κατάφερε τὰ τελευταῖα 40 χρόνια ἀθόρυβα καὶ μεθοδικὰ νὰ πιάσῃ τὰ πόστα σὲ ὑπουργεῖα, ΟΤΑ, κανάλια, σχολεῖα, πανεπιστήμια καὶ νὰ ἐπιβάλλῃ μέσῳ μιᾶς μακροχρόνιας προπαγάνδας (καὶ σιδηρᾶς βίας ἐνίοτε μέσῳ τῶν φοιτητικῶν παρατάξεων καὶ τῶν τρομοκρατικῶν της κλάδων-17Ν καὶ ἄλλες συμμορίες) ποὺ θὰ ζήλευε καὶ ὁ Γκαῖμπελς ἀπέχθεια ἤ/καὶ ἄγνοια γιὰ κάθε τὶ χριστιανικὸ καὶ συνάμα ἐθνικὸ στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία. Ποιὸς ἄραγε σημερινὸς 20χρονος φοιτητὴς γνωρίζει κάτι γιὰ τὸν Δημήτρη Λιαντίνη ἢ τὸν Περικλὴ Γιαννόπουλο; Ὡς ἐγγόνι ΕΛΑΣίτη νιώθω ἀηδία γιὰ τὴν «πολιτικὴ ὀρθότητα» καὶ τὴν διαστρέβλωση τῆς ἀλήθειας ποὺ προωθεῖται ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἄρθρο, διότι οἱ παλαιοὶ ἀριστεροὶ (σὲ περιβάλλον τῶν ὁποίων μεγάλωσα καὶ έγὼ) θεωρούσαν τὴν τιμὴ τους νὰ πεθάνουν μὲ τὴν ἑλληνικὴ σημαία στὸ φέρετρό τους. Ὁ μόνος ρατσισμὸς εἶναι τελικὰ αὐτὸς κατὰ τῶν Ἑλλήνων.

  2. Mε το στα όρια του συνομωσιολογικού “ο μόνος ρατσισμός είναι τελικά αυτός κατά των Ελλήνων” που φυσικά κατατάσεται στην ακροδεξιά ρητορική, καταφέρατε να ακυρώσετε οτιδήποτε άλλο γράψατε στο σχόλιό σας. Αναφορικά δε με το τι βαφτίζω, να σας ενημερώσω πως τόσο η Χαρά όσο και η αδερφή του Περίανδρου έχουν τραβήξει παράλληλες γραμμές με τον φασισμό και μάλιστα η πρώτη έχει πει χαρακτηριστικά πως “Αυτά που λες Περίανδρε τα έλεγε και ο Χίτλερ”.

    Δεν είναι στο μυαλό μου. Η σειρά, αυτό έκανε. Παρουσίασε έναν χιτλερίσκο. Και προσπάθησε να τον καρικατουροποιήσει bona fide για να δείξει την κενότητα της ακροδεξιάς και του φασισμού. Όμως αυτοαναιρέθηκε εν τέλει, αφού αυτό το παιχνίδι το έπαιξε με τον πρωταγωνιστή που στο τέλος φυσικά τον έκανε συμπαθή σαν χαρακτήρα, δείχνοντας την ανθρώπινη πλευρά του. Όπως έκανε το STAR με τον Κασιδιάρη.

    Πάντα ο κ. Ρώμας έγραφε συντηρητικούς ρόλους για τον εαυτό του. Και ειλικρινά εδώ δεν τον αξιολογώ με καλλιτεχνικούς όρους, ούτε θεωρώ πως έγινε σκόπιμα. Επιμένω πως για αλλού το πήγαιναν (εξάλλου αν παρακολουθήσει κανείς αναρτήσεις της συνδημιουργού κ. Χατζησοφιά στα social media μπορεί να το επιβεβαιώσει), αλλά χάθηκαν οι ισορροπίες.

    Από εκεί και πέρα, εγώ προσωπικά δεν αντιλαμβάνομαι έθνη. Δεν με αφορούν. Το θεωρώ ένα παιχνίδι της εξουσίας. Νομίζω πως οι αριστεροί δεν είχαν στο μυαλό τους απλά μια σημαία όπως το καταγράφετε για να αισθάνονται τιμή. Η σημαία δεν είναι τίποτα. Πιστεύω πως ένιωθαν πάντα τιμή όταν ήταν δίπλα στον λαό και αγωνίζονταν μαζί του. Και σε κάθε περίπτωση αν αισθάνεστε αηδία, τότε αυτή την αηδία την αισθάνεστε και για τον Σωκράτη που είχε πει “Δεν είμαι Έλληνας ή Αθηναίος πολίτης, αλλά πολίτης του κόσμου”. Δεν ήταν αρκετά Έλληνας για τα δεδομένα σας ίσως ο μεγάλος φιλόσοφος.

    ΥΓ. Επειδή εμέσως με εγκαλείτε για ανθελληνισμό, να επαναλάβω πως δεν με αφορούν τα έθνη. Και έτσι, δεν μπορώ να είμαι ούτε εθνικιστής, ούτε ανθέλληνας γιατί και τα δύο λειτουργούν με βάση το έθνος. Και τέλος με κατηγορείτε ευθέως για πολιτική ορθότητα ενώ ο σκελετός του άρθρου είναι η απόδειξη με επιχειρήματα ότι δεν πρόκειται περί πολιτικής ορθότητας. Αντίθετα εσείς δεν προσφέρετε επιχειρήματα. Μόνο χαρακτηρισμούς. Δεν στοιχειοθετείτε αυτό που καταθέτετε. Ατεκμηρίωτος ισχυρισμός.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s